Eray İspir

Eray İspir

17 Mart 2021 00:35:00

İçimdeki fırtına

Tek tek kopuyor tutunduğum yerlerden köklerim…

Ne suya, ne toprağa, ne de havaya ait değilim.

Bir yanım suda, bir yanım toprakta, bir yanım havada.

Boğuluyor muyum, gömülüyor muyum, yoksa savruluyor muyum delice. Anlaşılmaz, tarif edilemez bir halde bedenim, düşünce ve duygularım.

 

Bir yaprak kadar aciz, bir çiy tanesi gibi yalnız, kuru, kupkuru bir ağaç gibi zavallı, uzayıp giden yollar misali yorgunum.

 

Beşe alıp, bire satmaya mecbur tüccar misali öylesine bezginim ki, kaybettim yeni bir günün getireceği sürprizlere dair hevesimi.

 

Ne umdum, ne buldum. Topla, çıkar elde var sıfır. Karmakarışığım, dinmiyor içimdeki fırtına.

…………………

Bir yaprak olmayı dilerdim…

Alıp götürseydi rüzgarlar beni bilinmez diyarlara. Kim bilir, olur ya, yeniden yeşermektir nasibim

 

Bir ağaç olsaydım ormanda…

De ki, kurumuş yapraklarla bezeli. Vursalar baltayı sineme. Tek bir vuruşta devrilsem. İnlemeden, sızlamadan. Sonra kalem ve kağıt olsam ellerde. en duygulu aşk, özlem ve hasretleri yazsalar göğsümün tam da orta yerine. Beklediği haberleri taşısam sevene, sevgiliye

 

Uzun, upuzun, ince bir yol olsaydım...

Küçük bir derenin kenarından uzanıp, dağların sarp yamaçlarına tırmanan. Ne başında ne de sonunda ayrılık, özlem ve hasret olmayan. Uzadıkça mutluluğu artıran, tutkuyla sevenleri kavuşturan

 

Veya bir su damlası olsaydım…

Dinmez bahar yağmurlarında ya da seherde, ulu bir çınarın yapraklarındaki çiy tanelerinde. Düşsem kavrulan yürekler misali yollara. Delice savrulup çağlayarak, dağların doruklarından dökülsem gece karanlığına vadilerin. Ve sonra, hayatın sırlarını barındıran, sonsuz derinlikleri besleyen coşkun nehirlere karışsam.

 

En son toprak olmaktır dileğim…

Ağaçlara ana,

Suya vatan,

Yola ruhunu veren

Yitip giden canlara can katan

Dahası…

Yeni bir başlangıç için binlerce sebep yaşatan

Yorum yap

Yazarın Diğer Yazıları